Hotsebotsehotseknots, dat is in het kort de samenvatting van onze ochtend. We gingen om 9 uur van start in een open truck de Canyon de Chelly (spreek uit: kènjen de sjee) in voor een tocht van vier uur over 31 mijl. De grond was oneffen, zanderig, blubberig en vol diepe kuilen. Links en rechts van ons verrezen enorm hoge rotsen met op sommige plekken rotstekeningen van de Anasazi Indianen en ruïnes van hun vroegere huizen in de rotsen. Onze Navajo-gids vertelde onderweg allerlei bijzonderheden over de vroegere en huidige bewoners van de canyon.
Vanmiddag zijn we op de bovenrand (de rim) van de canyon rondgereden om een nog betere indruk te krijgen van de grootsheid van de rotspartijen. De canyon ligt geheel in het Navajo gebied en de Indianen houden de toegang tot de canyon zeer beperkt. Een aantal van hen woont er in de zomer en verbouwt allerlei soorten gewassen voor eigen gebruik. ’s Winters is de canyon onbewoond vanwege sneeuw en ijs.
Aan het eind van de middag deden we boodschappen in een supermarkt, tussen allemaal Indianen, bijzonder.
Vanavond werden we overvallen door een hevige zandstorm, we zitten per slot van rekening midden in woestijngebied.
Dit is Travis Terry, van hem hebben we een CD gekocht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten