Donderdag 6 augustus 2009

 

We zijn weer thuis, dankbaar en gelukkig. Dankbaar voor alle prachtige dingen die we hebben ervaren, dankbaar ook dat we weer veilig in ons eigen huis zijn aangekomen. De vliegreis van Phoenix naar Chicago en de lange tocht over de oceaan verliepen beide zeer voorspoedig. Ook nu was United Airlines ons zeer goed gezind (we willen nooit meer met een andere maatschappij vliegen) zoals je op bijgaande foto kunt zien.
Zo eindigde onze reis op dezelfde manier als we bijna de hele weg reden: in een asobak….

Iedere lezer en meelever hartelijk dank, jullie reactie stelden we zo ver van huis zeer op prijs. Ik heb begrepen dat het systeem van “volgers” niet naar wens heeft gewerkt, dat moet beter kunnen.

Maandag 3 augustus 2009

Een laatste blik op Sedona:
 

De laatste reisdag was vandaag een feit, we zijn nu weer in het hotel waar we drie weken geleden zijn begonnen aan de rondreis, in Scottsdale, vlak bij Phoenix. Toen we Phoenix binnenreden zagen we de temperatuurmeter op 115°F (ruim 46°C) staan, dat hadden we nog niet eerder gezien.
Vanmiddag hebben we nog een stukje Scottsdale gezien, 10 minuten lopen in de zinderende hitte was wel genoeg. Gelukkig was er in de shopping mall een goed werkende airco die voor een wat aangenamere temperatuur zorgde.
De avond stond in het teken van de voorbereiding voor de reis van morgen, we gaan de laatste avond hier nog even buiten zitten mijmeren, op het terras, ietwat melancholisch.

De Grand Canyon

Wienie in de Grand Canyon
 

Ook in Sedona kwamen we een grand canyon tegen ...
 

Zondag 2 augustus 2009

 

Gisteren, zaterdag, een drukke dag gehad. ’s Morgens moesten we natuurlijk nog even afscheid nemen van de Grand Canyon, vreemd dat zoiets emoties oproept. We waren er een paar jaar geleden ook al, en elke keer weer is het zo onvoorstelbaar indrukwekkend, de enorme kloof, die zoveel grandeur uitstraalt en elke keer weer andere kleuren laat zien. Een foto gaat hierbij, maar dat is slechts een flauwe afspiegeling van de werkelijkheid. Het is echt een wereldwonder!
Onderweg naar Sedona reden we bijna de hele tijd een scenic route, alweer ervoeren we de schoonheid en de uitgestrektheid van de natuur in dit deel van de USA. Ook Amerikanen die we spraken vertelden ons onder de indruk te zijn van het natuurschoon.
We moesten bijtijds in Sedona zijn, want om half zes begon gisteren de treinreis door de Verde Canyon, in oude gerestaureerde Pullman wagons, langzaam rijdend door (alweer) een prachtige canyon. De ondergaande zon zorgde voor een uniek schouwspel dat we konden bewonderen in een open rijtuig. Ondanks de hitte (toen we vertrokken 104 graden Fahrenheit) genoten we aan alle kanten, mede door het aparte sfeertje op zo’n trein. Je raakt ook snel aan de praat met allerlei aardige en vriendelijke Amerikanen.
Vanmorgen, zondag, bezochten we een dienst van de Sedona First Assembly of God. We werden in de dienst aangekondigd en men begroette ons met een applaus. Goede gesprekken hadden we met een aantal kerkgangers en met de pastor, Gordon Storey. Hij preekte over Matteüs 25:1-13, over “The Wise and the Foolish”. Ook christenen moeten er voor zorgen dat er olie is en dat hun lampen gevuld zijn, centraal daarbij staat het kruis van Jezus. Een degelijke preek met aan het begin mooie liederen onder begeleiding van een goede band. De pastor speelde zelf op de gitaar en samen met zijn vrouw leidde hij de samenzang.
De middag hebben we doorgebracht in Sedona, een aardig stadje met veel New Age, veel spirituele winkeltjes ook. Dat schijnt te maken te hebben met een bijzondere vortex die hier aanwezig is,of meerdere vortexen, of een knooppunt van verschillende vortexen, daar ben ik nog niet achter.

Vrijdag 31 juli 2009

 

Vanmorgen hadden we de tour door de Antilope Canyon, alweer door Navajo’s georganiseerd. Per slot van rekening is het hun grondgebied en dat zullen we weten ook! Met een aantal open trucks werden we naar de canyon gebracht, die eigenlijk bestaat uit een smalle spleet tussen de rotsen met een fabelachtige lichtinval. We hebben dan ook tientallen foto’s gemaakt, veel fotografen hadden professionele apparatuur met statief bij zich. Als we bij zo’n lichtstraal kwamen gooide de gids wat zand omhoog wat een verbluffend effect gaf. Ook wijzelf en alles wat we bij ons hadden kwam op die manier wat zanderig de canyon uit, het was ondanks alles zeer de moeite waard.
Ook Page is een leuk stadje, met een prachtig meer, Lake Powell. Helaas hadden we te weinig tijd om daar veel van te zien. We moesten namelijk vandaag naar de Grand Canyon. We doen wel heel veel canyon deze reis en de Grand Canyon spant toch wel de kroon, wat een gigantische kloof is dat, onvoorstelbaar en elke keer weer indrukwekkend.
We hebben hier een mooie grote hotelkamer, veel ruimte en heel veel spiegels waarin je jezelf oneindig vaak kunt zien, goed voor ons ego!

Donderdag 30 juli 2009

 

Vanmorgen vertrokken we uit Chinle, op weg naar Page. Nu krijgen we wel weer een uur in de tijd erbij omdat we het gebied met de zomertijd verlaten en dus weer de Pacific Time Zone ingaan. Onderweg zagen we weer de meest bizarre rotsformaties, in allerlei kleuren, van helder wit via groen naar dieprood. Een voorbeeld gaat hierbij.

Woensdag 29 juli 2009

 

Hotsebotsehotseknots, dat is in het kort de samenvatting van onze ochtend. We gingen om 9 uur van start in een open truck de Canyon de Chelly (spreek uit: kènjen de sjee) in voor een tocht van vier uur over 31 mijl. De grond was oneffen, zanderig, blubberig en vol diepe kuilen. Links en rechts van ons verrezen enorm hoge rotsen met op sommige plekken rotstekeningen van de Anasazi Indianen en ruïnes van hun vroegere huizen in de rotsen. Onze Navajo-gids vertelde onderweg allerlei bijzonderheden over de vroegere en huidige bewoners van de canyon.
Vanmiddag zijn we op de bovenrand (de rim) van de canyon rondgereden om een nog betere indruk te krijgen van de grootsheid van de rotspartijen. De canyon ligt geheel in het Navajo gebied en de Indianen houden de toegang tot de canyon zeer beperkt. Een aantal van hen woont er in de zomer en verbouwt allerlei soorten gewassen voor eigen gebruik. ’s Winters is de canyon onbewoond vanwege sneeuw en ijs.
Aan het eind van de middag deden we boodschappen in een supermarkt, tussen allemaal Indianen, bijzonder.
Vanavond werden we overvallen door een hevige zandstorm, we zitten per slot van rekening midden in woestijngebied.
 

Dit is Travis Terry, van hem hebben we een CD gekocht.